Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

Το βράδυ της Πέμπτης, 11 Ιουλίου, οι μπάτσοι εισβάλλουν στο Αναρχικό Στέκι Ναδίρ, κλέβουν εξοπλισμό του στεκιού, προκαλούν φθορές και συλλαμβάνουν ένα σύντροφο. Παράλληλα, άλλα ένστολα καθίκια συλλαμβάνουν ακόμα ένα σύντροφο, στην περιοχή της Σταυρούπολης, στη Θεσσαλονίκη.
Εμείς δε θα μιλήσουμε για «άδικες διώξεις», για «κλίμα τρομοκράτησης των αγώνων», για το «νέο ολοκληρωτισμό» και άλλα τέτοια. Γιατί γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει τίποτα καινούριο σ’αυτά. Είναι, απλά, στιγμιότυπα του αρχέγονου πολέμου μεταξύ δύο ασυμβίβαστων κόσμων: από τη μία πλευρά,βρίσκεται ο σιχαμερός κόσμος της εξουσίας και του υποτακτικού πλήθους της κοινωνικής χαβούζας και από την άλλη, οι αναρχικοί εξεγερμένοι, οι ανυπότακτοι μαχητές του Αρνητικού, όσοι δε σκύβουν το κεφάλι σε κανέναν.
Εμείς δε θα μιλήσουμε ούτε για τους άλλους. Εκείνους, που αυτές τις μέρες κρυφοχαίρονται και ανακουφίζονται. Δεν είναι τώρα ο τόπος και ο χρόνος να το κάνουμε αυτό. Να έχουν, όμως, στο νου τους ότι θα έρθει η ώρα να μιλήσουμε και γι’ αυτά.
Εμείς θα μιλήσουμε για τα αδέρφια μας. Για όλους εκείνους, που περιφρονούν το βόλεμα του ενδοσυστημικού πολιτικού αγώνα και ρίχνονται, χαμογελώντας, στη μάχη. Για όλους εκείνους, που με διάφορα μέσα και από διαφορετικά μετερίζια συμμετέχουν στον αναρχικό πόλεμο και τη διαρκή εξέγερση.
Εμείς θα μιλήσουμε για τα συντρόφια του δικτύου FAI/IRF, για τους μαχητές του ALF και του ELF, για τους περήφανους ιλλεγκαλιστές, τους ληστές τραπεζών αλλά και για εκείνουςτους αγωνιστές, που μας χωρίζουν οι ιδέες, αλλά μας ενώνει το οδόφραγμα του δρόμου και το χαράκωμα του πεδίου της μάχης.
Εμείς θα μιλήσουμε για την αγάπη και την αλληλεγγύη μεταξύ συντρόφων. Για την αδιαπραγμάτευτη και αδιάλλακτη αλληλεγγύη, που σφυρηλατείται στη φωτιά και όχι για τα ανθρωπιστικά κλαψουρίσματα της δημοκρατίας κάθε απόχρωσης.
Για εμάς, έχει λίγη σημασία αν οι σύντροφοι που αιχμαλωτίστηκαν την Πέμπτη έχουν πράξει αυτά τα οποία τους αποδίδονται. Γιατί ξέρουμε πως αυτό το μονοπάτι δεν ξεκινάει στον ένοπλο αγώνα, ούτε τελειώνει εκεί και μπορεί,επίσης,να μη φτάσει εκεί και ποτέ. Είναι ένα μονοπάτι συνείδησης, που έχουμε διαλέξει όλοι εδώ και πολύ καιρό…
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 2 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΝΑΔΙΡ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ
ΖΗΤΩ Η ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ!

ΟΥΤΕ ΧΙΛΙΟΣΤΟ ΠΙΣΩ!
ΛΥΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ!

Αναρχικό εγχείρημα A-politiko
 Αναρχικό μεταφραστικό/εκδοτικό εγχείρημα Έρεβος
Αναρχομηδενιστικό εγχείρημα Parabellum
Μέτωπο Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τη διάχυση του Αρνητικού

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Κείμενο για την εισβολή στο Ναδίρ και σύλληψη συντρόφων


ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ
 
«Προς το τέλος τούτης της νύχτας, είναι ανεπίτρεπτη κάθε λιποψυχία. Δε ρισκάρω τίποτα πια» Πωλ Ελυάρ
Κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα που περνά, το ιστορικό κακό έτσι όπως αντιπροσωπεύεται από το κράτος επιτίθεται σε μια κοινωνία που βογκά και αργοπεθαίνει κάτω απ’ τη μπότα του και μέσα στην  παθητικότητα.
Πυροτεχνήματα, όμως, οργής και αντίστασης δεν σταματάνε να σκίζουν αυτή την γενικευμένη νύχτα και άγριες φωνές λύσσας και συνείδησης δεν σταματάνε να γεννάνε εφιάλτες στον εφησυχασμένο και  λουμπενοποιημένο πληθυσμό και να καλούν για ένα πλατύ μέτωπο αντίστασης και απελευθέρωσης, για την επαναστατική αναγκαιότητα.
Ένα τέτοιο προκεχωρημένο φυλάκιο αντίστασης και άοκνης εργασίας του Αρνητικού υπάρχει, χρόνια τώρα, και το ΝΑΔΙΡ με το διμέτωπο ανειρήνευτο αγώνα του, απ’ τη μία, ενάντια σε κράτος και εξουσία και, απ’ την άλλη, ενάντια στον ρεφορμισμό και σε όλες τις μορφές συνθηκολόγησης του «αναρχικού χώρου», που «χορεύει» πια σύμφωνα με την κρατική ατζέντα και, ενίοτε λειτουργεί ως το μακρύ χέρι της  «Δημοκρατίας». Γι’ αυτό το λόγο αδυσώπητες και συνεχείς είναι οι επιθέσεις και των δύο αυτών πόλων, που φυσικά, αντί να μας τρομάζουν, μας χαλυβδώνουν αφού έχουμε ζήσει και έχουμε δείξει με τις ζωές και τις δράσεις μας ότι «το ιδιαίτερο φθείρεται μαχόμενο». Χθες, οι ειδικές δυνάμεις αυτού του κράτους-οπερέτα, αυτά τα κοπρόσκυλα των ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής εισέβαλαν για μία ακόμα φορά σε αυτό το κέντρο επαναστατικού πολιτισμού και παραδειγματικής αναρχικής δράσης και απήγαγαν ένα σύντροφό μας, ενώ έναν ακόμα άρπαξαν καθοδόν  για το σπίτι του. Φυσικά, η εκδικητική μανία τους δεν    άφησε τίποτα όρθιο, σπάζοντας και καταστρέφοντας τα πάντα, ακόμα και τα είδη υγιεινής!!!
Δε θέλουμε να πούμε τίποτα παραπάνω για αυτήν την υπόθεση, που ακόμα εξελίσσεται. Έχουμε αποδείξει πως δεν είμαστε από αυτούς «που μιλούν και κερδοσκοπούν στις συνελεύσεις και μουτζουρώνουν χαρτιά»…
Εμείς θα συνεχίσουμε αλώβητοι μέσα στα χαλάσματα να μουτζουρώνουμε με τους καπνούς της κοινωνικής μάχης και της ψυχής μας το γκρίζο των εφησυχασμένων συνειδήσεων και των λογικών της ήττας και πουθενά αλλού δε θα αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας, παρά μόνο σε αυτή τη μάχη.
Ούτε βήμα πίσω,
Πάντα ψηλά, λοιπόν, οι μαύρες μας σημαίες…

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΙΔΕΑ ΝΑΔΙΡ, ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.
ΖΗΤΩ Η «FAI» ΚΑΙ Η «ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ» ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΗ ΛΕΠΤΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΚΑΙ ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΟΙΚΙΛΟΜΟΡΦΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ.
ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ…
 
Αναρχικό Στέκι Ναδίρ
                                                                                                                            Και
Ανυπότακτοι Σύντροφοι και Αλληλέγγυοι

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

«Ο ΖΩΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ»




Εκδήλωση-συζήτηση, Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013
Στο πολυτεχνείο, Πατησίων, κτήριο Γκίνη

με θέμα:
 «Ο ΖΩΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ
Η ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ»
Εξαρχής ο πολιτισμός για να δομηθεί βασίστηκε στη συστηματοποιημένη εξημέρωση και εκμετάλλευση κάποιων  ζωικών ειδών, ενώ σήμερα με την βιομηχανική του εκδοχή και την παγκόσμια κυριαρχία του κρατάει αιχμάλωτα δεκάδες δισεκατομμύρια ζώα απειλώντας με εξολόθρευση κάθε σπιθαμή από την εναπομείνασα άγρια ζωή της Γης. Το αναπόφευκτο της ανθρώπινης εξέλιξης, η πρόοδος και ο ανθρωποκεντρισμός είναι μερικά από τα ιδεολογήματα που στηρίζουν το εξουσιαστικό οικοδόμημα.

Τι θέλουμε; Τι άλλο από την απελευθέρωση σε όλη της την έκταση, σε όλη τη βιόσφαιρα της Γής. Θέλουμε την απελευθέρωση κάθε γήινου πλάσματος από τα δεσμά του πολιτισμού και της οργανωμένης εξουσίας. Θέλουμε η Γη να αναγριωθεί και πάνω της να τρέχουν ελεύθερα ζώα, στις θάλασσες να κολυμπάνε ελεύθερα ψάρια και στους ουρανούς να πετάνε χιλιάδες είδη πουλιών χωρίς την μόλυνση και τον συνεχή κίνδυνο της μαζικής εξολόθρευσης. Στη θέση των μονοκαλλιεργειών να φυτρώσουν εκατομμύρια είδη φυτών και τα δάση να καταλάβουν τις πόλεις και τα εργοστάσια.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ
                                                                                                                              ADAMASTO.SQUAT.GR

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Καλή δύναμη Κώστα!

    Στις 4/12/10 συλλαμβάνομαι μαζί με τον σύντροφο Αλέξανδρο Μητρούσια στη Νέα Σμύρνη εξερχόμενος από ενοικιαζόμενη αποθήκη, στο εσωτερικό της οποίας βρίσκεται οπλισμός.
    Έχω παραδεχτεί από την πρώτη στιγμή τη σχέση μου με τον χώρο αυτό, όπως επίσης και με τα όπλα που βρέθηκαν. Έχω δηλώσει από την πρώτη στιγμή ότι είμαι αναρχικός και ότι η παρουσία μου στον συγκεκριμένο χώρο σχετίζεται με την πολιτική μου ταυτότητα και τις επιλογές που αυτή συνεπάγεται.
    Στις 7/12/10 οδηγούμαι στην αρμόδια ανακρίτρια και προφυλακίζομαι με την κατηγορία της συμμετοχής σε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση και για διακεκριμένη οπλοκατοχή.
    Στις 12/4/11 και ενώ είμαι ήδη πάνω από τέσσερις μήνες κρατούμενος στις φυλακές Ναυπλίου, καλούμαι εκ νέου από τους ανακριτές Μπαλτά, Μόκκα και χωρίς να έχει προκύψει κανένα καινούργιο στοιχείο, χωρίς να έχει υπάρξει καν εξέλιξη κάποιας έρευνας, προφυλακίζομαι για συμμετοχή στην ε.ο. ΣΠΦ. Αυτό έγινε προφανώς αντιλαμβανόμενοι οι κύριοι ανακριτές πως δεν θα μπορούσε να σταθεί σε μία δικαστική αίθουσα η κατηγορία της συμμετοχής σε μία οργάνωση η οποία στο ενεργητικό της δεν έχει καμία δράση, στην κατοχή των μελών της δεν υπάρχουν βόμβες, προκηρύξεις, χρησιμοποιημένα όπλα, μία οργάνωση που δεν έχει ούτε καν όνομα.
    Έχω ξεκαθαρίσει στο παρελθόν - όπως και η ίδια η ε.ο. ΣΠΦ από τη μεριά της - πως δεν είμαι μέλος της εν λόγω οργάνωσης. Δεν το έκανα για να αποφύγω την εκδικητική, κατασταλτική οδύσσεια που επιφυλάσσει η αστική δικαιοσύνη σε όποιον κατηγορείται ως μέλος της, αλλά πολύ απλά γιατί έτσι είναι. Όφειλα να το ξεκαθαρίσω για την αληθή ιστορική καταγραφή. Τόσο για μένα τον ίδιο, όσο και για την ε.ο. ΣΠΦ.
    Η αρχική κατηγορία της ένταξης σε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση που αποδόθηκε τόσο σε μένα και τους δύο συντρόφους μου (Μητρούσια, Καραγιαννίδη) όσο και στα υπόλοιπα άτομα που συνελήφθησαν στην ίδια επιχείρηση - παρόλο που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση - αποτέλεσε κορύφωση των πολιτικών σκοπιμοτήτων που εξυπηρετήθηκαν από τη ΔΑΕΕΒ εκείνη την περίοδο για λογαριασμό του τότε υπουργού δημοσίας τάξης Χρήστου Παπουτσή, που επιθυμούσε - όπως όλοι οι ομόλογοι του άλλωστε - πάση θυσία την εξάρθρωση τρομοκρατικής οργάνωσης επί των ημερών του. Είναι γνωστό, πως ο εν λόγω υπουργός είχε άμεση εποπτεία της επιχείρησης και μάλιστα αξιολόγησε ο ίδιος τα δεδομένα που του μετέφερε η αντιτρομοκρατική και τέλος έδωσε την εντολή να γίνουν οι συλλήψεις. Όποιος παρακολουθούσε τα καθεστωτικά μέσα εκείνες τις μέρες θα θυμάται τα σενάρια και τις εκτιμήσεις διάφορων δημοσιογραφικών παπαγάλων για το ποιας οργάνωσης μέλη μπορεί να είμαστε, τι σκοπεύαμε να κάνουμε κλπ τα οποία προφανώς τροφοδοτούσε η ΔΑΕΕΒ, μέχρι φυσικά να βγουν τα αποτελέσματα των βαλλιστικών εξετάσεων και να το βουλώσουν... Αργότερα ο κύριος Παπουτσής, στην προσπάθεια του να απολογηθεί για το φιάσκο, δίνοντας συνέντευξη σε γνωστό περιοδικό δήλωσε πως τον "κοροΐδεψε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία"(!).
    Στις 6/4 του '12, υπόδικος ακόμα και πλησιάζοντας στη λήξη του 18μηνου (μέγιστο όριο κράτησης βάση του νόμου), προφυλακίζομαι εκ νέου για τη διάπραξη 160 εμπρηστικών και βομβιστικών ενεργειών, την ευθύνη των οποίων έχει αναλάβει η οργάνωση ΣΠΦ. Χαρακτηριστικό είναι πως στη συγκεκριμένη δικογραφία, όχι μόνο δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο εις βάρος μου - δεν μπήκαν καν στον κόπο να κατασκευάσουν αυτή τη φορά - αλλά δεν γίνεται και κάποια αναφορά στο άτομο μου, παρά μόνο στην επίδοση του κατηγορητηρίου. Είναι μία δικογραφία που χωρίς υπερβολή θα μπορούσε με την λογική που χαρακτηρίζει τους εγκάθετους ανακριτές Μπαλτά - Μόκκα, να επιδοθεί στον καθένα. Είναι επίσης χαρακτηριστικό και έκδηλο της σκοπιμότητας αυτής της δίωξης πως οι κύριοι ανακριτές είχαν στα χέρια τους την συγκεκριμένη δικογραφία από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου, γεγονός που τους υποχρέωνε - βάση του νόμου πάντα - να μου επιδοθεί μαζί με την πρώτη δικογραφία. Δηλαδή με λίγα λόγια οι κύριοι αυτοί με προφυλάκισαν με την κατηγορία της ένταξης στην ίδια οργάνωση δύο φορές διαδοχικά(!).
    Σήμερα, όντας υπόδικος 2,5 χρόνια ουσιαστικά για απλή οπλοκατοχή (διακεκριμένη οπλοκατοχή διευκρινιστικά και μόνο σημαίνει πως τα όπλα που κατέχει κάποιος, προορίζονται είτε για εμπόριο, είτε για τροφοδότηση τρομοκρατικής οργάνωσης, κάτι το οποίο ούτε προκύπτει, ούτε το αποδέχομαι), οι κύριοι θεσμικά υπερασπιστές της δικαιοσύνης και του νόμου οι οποίοι κρατούν εμένα επειδή τον παραβίασα, αποφάσισαν να παραβλέψουν ακόμα και το σύνταγμα τους - το οποίο ορίζει κάθε επόμενη της πρώτης προφυλάκισης ως μέγιστο όριο τους 12 μήνες - αφού δεν τους αρκεί για να εξυπηρετήσουν την πολιτική τους ηγεσία και να με κρατήσουν ακόμα έξι μήνες όμηρο.
 
 
 
 
  
  Ουσιαστικά, οι εξοντωτικές προφυλακίσεις που επιβάλουν μία παρατεταμένη συνθήκη αιχμαλωσίας, αποτελεί αντιστάθμισμα για τα σαθρά και πρόχειρα μαγειρεμένα κατηγορητήρια, τα οποία ότι και να κάνουν, αδυνατούν να αποτρέψουν το "ξεφούσκωμα" τους στις δικαστικές αίθουσες παρά το ειδικό καθεστώς που τις χαρακτηρίζει (από κάθε άποψη). Όποιος έχει περάσει απ' αυτές έστω και για λίγο, το γνωρίζει αυτό πολύ καλά.
    Είναι ξεκάθαρη πλέον η τακτική τους και προδίδει την εκδικητική τους σκοπιμότητα. Ναι είναι αλήθεια, το κράτος εκδικείται τους πολιτικούς του αντιπάλους. Τους εκδικείται αλλά ποτέ δεν τους αναγνωρίζει. Ποτέ δεν το έκανε άλλωστε. Πράκτορες και προδότες τότε, τρομοκράτες και εχθρός της κοινωνίας τώρα.
    Είναι γεγονός πως το πολιτικό σύστημα, διανύει μεταπολιτευτικά την κρισιμότερη και ασταθέστερη περίοδο, εξαιτίας των εγχώριων συνεπειών της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Είναι επίσης γεγονός πως η καταστολή και γενικά η αυταρχική στάση του κράτους, είναι το "τελευταίο χαρτί" που έχει στα χέρια του, προκειμένου να διασφαλίσει την υποτελή κοινωνική ειρήνη και το να αποτρέψει, η γενικευμένη αντίδραση να εκφραστεί με οργανωμένες και ουσιαστικότερες εξεγερτικές μορφές.
    Ο ίδιος ο υπουργός οικονομικών έχει ομολογήσει πως πρώτη φορά καλείται κυβέρνηση να εφαρμόσει τόσο ακραία μέτρα σε περίοδο ειρήνης.
    Οι νόμοι οι οποίοι ανέκαθεν εκφράζανε τη βούληση των ισχυρών, σήμερα δεν αρκούν για τους πολιτικούς εκπροσώπους του συστήματος μπροστά σ' αυτά που καλούνται να διεκπεραιώσουν υπηρετώντας το.
 
 
 
 
 
    Έχοντας την άποψη και την θέση πως ο δρόμος για την ατομική - συλλογική ελευθερία είναι γεμάτος από αγώνα και αντίσταση, αποφάσισα από την Τρίτη 4/6, να προχωρήσω σε απεργία πείνας· ημερομηνία που με το ισχύον νομικό καθεστώς, λήγει το μέγιστο όριο προφυλάκισης μου. Διευκρινίζω πως για μένα η επιλογή του να προχωρήσω σε απεργία πείνας, δεν αποτελεί κίνηση απελπισίας, αλλά επιλογή συνέχισης του αγώνα. Ενός αγώνα που δίνουμε από την πρώτη στιγμή της αιχμαλωσίας μας εγώ και οι σύντροφοί μου, αντιστεκόμενοι σε μία δίχως προηγούμενο εκδικητική αντιμετώπιση από τους δικαστικούς μηχανισμούς, οι οποίοι αποφάσισαν για την περίπτωση μας να κάνουν ένα διάλειμμα από τα εισπρακτικά τους καθήκοντα, προκειμένου να υπερασπιστούν την κοινωνία από τους υποτιθέμενους εχθρούς της και τους νόμους από τους παραβάτες του. Είναι οι ίδιοι μηχανισμοί και οι ίδιοι άνθρωποι πίσω απ' αυτούς, που αποτελούν τους φυσικούς αυτουργούς της νομιμότητας των επιστρατεύσεων των απεργών, των χιλιάδων πλειστηριασμών και αστέγων, την κατάργηση των εργασιακών διεκδικήσεων, των απολυμένων, της κατάργησης των κοινωνικών παροχών, των χιλιάδων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, των εκατοντάδων αυτόχειρων κάθε χρόνο που βάζουν τέλος στη ζωή τους επειδή αδυνατούν να ανταπεξέλθουν αξιοπρεπώς, της νομιμότητας των στοιβαγμένων ανθρώπων σε στρατόπεδα χαρακτηρίζοντας τους ως λαθραίους. Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της νομιμότητας των βασανιστηρίων και των ξυλοδαρμών στα αστυνομικά τμήματα, των τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων, της φίμωσης των αντικαθεστωτικών μέσων πληροφόρησης...
    Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της δημιουργίας μίας κοινωνίας νεκροταφείο στο όνομα του νόμου.
    Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της δημιουργίας μίας κοινωνίας νεκροταφείο αν χρειαστεί ακόμα και εκτός νόμου...
    Βουτηγμένοι στην υποκρισία και την αθλιότητα, κατάπτυστοι τόσο για τους θιασώτες της αστικής δικαιοσύνης, όσο και για τους επικριτές και τους ιδεολογικούς εχθρούς της.
 
 
 
 
    "Αργοπεθαίνει όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές(...) Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη απ' το απλό γεγονός της αναπνοής".
                                                 
                                             
                                                 Πάμπλο Νερούντα
 
 
 
 
 
 
                                                                               Σακκάς Κώστας                                                                    
                                                                         Α' πτέρυγα Κορυδαλλού

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Απαγωγή μηθητή λυκείου στην Ιερισσό

Σήμερα το πρωί το κράτος προσήγαγε μαθητή του αριστοτέλειου λυκείου ιερισσού για ανάκριση!Με τον γνωστό τρόπο που κινούνται οι μπάτσοι όλες αυτες τις ημέρες ο μαθητής απήχθη απ'το σχολείο κ αυτή τη στιγμή είναι στο τμήμα για ανάκριση.
Οι μαθητές του λυκείου αποφάσισαν να κλείσουν το σχολείο σε ένδειξη διαμαρτυρίας κ συμπαράστασης ώσπου να επιστρέψει ο συμμαθητής τους κ παράλληλα πραγματοποίησαν πορεία στην ιερισσό.
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΞΕΔΩΣΑΝ.
Αριστοτέλειο Λύκειο Ιερισσού

Ιερισσός 27.02.2013

Το Αριστοτέλειο Λύκειο Ιερισσού μετά από ψηφοφορία αποφάσισε σήμερα 27.02.2013 να παραμείνει κλειστό σε ένδειξη διαμαρτυρίας και συμπαράστασης για την αυθαίρετη προσαγωγή του συμμαθητή μας. Για το λόγο αυτό, απαιτούμε την άρση της προσαγωγής και δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε κάθε παρόμοια ενέργεια. Σας ενημερώνουμε ότι το σχολείο μας θα παραμείνει κλειστό μέχρις ότου επιστρέψει ο συμμαθητής μας.

Επιπροσθέτως, εκφράζουμε την απογοήτευση και αγανάκτησή μας για τα δυσάρεστα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην περιοχή μας και επηρεάζουν αφενός την κοινωνία και αφετέρου το ίδιο το σχολείο.

ΜΕ ΜΑΤ, ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΧΡΥΣΑΦΙ ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝΕ ΑΠ’ ΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Με εκτίμηση,

Οι μαθητές του Γενικού Λυκείου Ιερισσού»
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Φυλακές Κορυδαλλού-Αλληλεγγύη στον Σπύρο Δραβίλα

ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΔΡΑΒΙΛΑ

Τη Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου, ο κρατούμενος Σπύρος Δραβίλας ξεκινάει απεργία πείνας. Μοναδικό του αίτημα η πολυπόθητη άδεια που δικαιούται(όπως και δεκάδες κρατούμενοι) καθώς έχει συμπληρώσει το προβλεπόμενο όριο κάθειρξης.
Παρ’ όλα αυτά, οι φυλακές Δομοκού στερούν την άδεια από τον Σ. Δραβίλα εξ’ αιτίας μιας νέας δικογραφίας η οποία «ξεθάφτηκε» από το 2007 απ’ την εισαγγελία Ναυπλίου για μια ληστεία τράπεζας. Αν και ο ίδιος ο εισαγγελέας Ναυπλίου δεν ζήτησε κανένα περιοριστικό μέτρο για τον Σπύρο εξαιτίας ανύπαρκτων στοιχείων που τον συνδέουν με τη ληστεία (καταγγελία αναγνώρισης μέσω ανώνυμου τηλεφωνήματος),το συμβούλιο της φυλακής Δομοκού  του έκοψε τις άδειες που λάμβανε..
Στεκόμαστε δίπλα στον απεργό πείνας Σπύρο Δραβίλα και απαιτούμε τη δικαίωση του αιτήματός του για την κανονική χορήγηση άδειας… για μια ανάσα ελευθερίας
                                                               Οι κρατούμενοι της Α’ πτέρυγας Κορυδαλλού
                                                                                   (Υπέγραψαν 253 κρατούμενοι)

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΣΠΥΡΟ ΔΡΑΒΙΛΑ

Στεκόμαστε δίπλα στον απεργό πείνας Σπύρο Δραβίλα, ο οποίος δίνει ένα σκληρό αγώνα για μια ανάσα ελευθερίας. Ο Σπύρος έχει σταθεί όρθιος και με αξιοπρέπεια στον εγκλεισμό του.
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης αρνείται να δώσει στον Σπύρο την αδεία που δικαιούται.
Η αξιοπρέπεια θα τιμωρείται ακόμα και αν αυτό παραβαίνει και τους δικούς τους νόμους.
Ο Σπύρος Δραβίλας έχει την στήριξη όλων μας. Οποιαδήποτε επιδείνωση της υγείας του θα μας βρει απέναντι στους υπεύθυνους για την εκδικητική μεταχείρισή του.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΣΠΥΡΟ ΔΡΑΒΙΛΑ
 
37 Κρατούμενοι από τις Φυλακές Αυλώνα

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Κείμενο 4 Αναρχικών συλληφθέντων για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης

 Οι μέρες μας περνάνε, οι νύχτες μας δεν περνάνε.
   Τρέχουμε προς τη διαφυγή μας, ενώ γύρω μας εξελίσσεται ένα κανονικό ανθρωποκυνηγητό. Πίσω μας μία ζωή προκαθορισμένη, χαραγμένη από τα χέρια των κυρίαρχων, με στόχο να εσωτερικεύσουμε την υποταγή ως αντικειμενική συνθήκη, να νομιμοποιήσουμε ηθικά συστήματα νόμων και κανόνων, να εξισώσουμε το άτομο με μία στατιστική λογική αριθμών. Μπροστά μας ο κόσμος των «ουτοπικών» μας φαντασιώσεων που κατακτιέται μόνο με βία. Μία ζωή, μία πιθανότητα και αποφασιστικές επιλογές.
   Κοίτα το κενό ανάμεσα στα σύννεφα και πήδα, γιατί ποτέ η πτώση δεν υπήρξε πιο σίγουρη επιλογή.
   Την Παρασκευή 01.02, μαζί με ομάδα συντρόφων, προχωρήσαμε στη διπλή ληστεία της Αγροτικής Τράπεζας και του Ταχυδρομείου στο Βελβεντό Κοζάνης. Άποψή μας είναι πως έχει κάποια ουσία να αναλύσουμε σε ένα βαθμό το επιχειρησιακό κομμάτι της ληστείας. Κυρίως για να αναδειχθούν όλες οι πτυχές της επίθεσης, οι επιλογές που κάναμε, τα λάθη που διαπράξαμε και οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτά:
   Το πρωί της Παρασκευής λοιπόν, επιτεθήκαμε στους δύο στόχους χωρισμένοι σε δύο ομάδες. Επιδίωξή μας από την αρχή ήταν να πάρουμε τα χρήματα και από τα δύο χρηματοκιβώτια, όπως και έγινε. Κατά τη διάρκεια της διαφυγής μας, μία σειρά από ατυχή γεγονότα και λανθασμένους χειρισμούς, οδήγησαν στην έκθεση τόσο του οχήματος μας, όσο και στην κατεύθυνσή μας στην αστυνομία.
   Λόγω του αστυνομικού κλοιού που σχηματίστηκε αυτόματα, ο σύντροφος που οδηγούσε το διαμορφωμένο εξωτερικά σαν ασθενοφόρο βαν, αναζητούσε διεξόδους διαφυγής για την ομάδα που έκανε τις ληστείες. Στην προσπάθειά του αυτή, έκανε το λάθος να περάσει τρεις φορές από όχημα των μπάτσων, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ύποπτος. Ακολούθησε καταδίωξη και μετά, λόγω άγνοιας της περιοχής στην οποία κατέληξε, έφτασε σε τέσσερα αδιέξοδα στους χωματόδρομους των ορυχείων, με αποτέλεσμα στο τελευταίο να περικυκλωθεί και να μην έχει πια κανένα ουσιαστικό περιθώριο διαφυγής. Έτσι, αφού έκαψε το βαν, τον συνέλαβαν. Με αυτές τις εξελίξεις και ενώ ο σύντροφός μας με το όχημα διαφυγής βρισκόταν ήδη στα χέρια των μπάτσων, το εύρος των επιλογών μας μειώθηκε σημαντικά.
   Αποφασίσαμε, λοιπόν, να σταματήσουμε το πρώτο διερχόμενο όχημα, καθώς θα εξασφάλιζε μία πιο ασφαλή διαφυγή για εμάς και τους συντρόφους μας. Το μείζον ζήτημα σε αυτή τη συνθήκη ήταν να μη γίνει γνωστό στους μπάτσους το νέο όχημα διαφυγής των συντρόφων μας, οπότε αποφασίσαμε να κρατήσουμε τον οδηγό στο βαν μαζί μας, μέχρι να βρούμε έναν τρόπο διαφυγής και για εμάς. Κάπου εκεί υπήρξε και η συνάντησή μας με ένα περιπολικό που εξελίσσεται σταδιακά σε άγρια καταδίωξη ως την πόλη της Βέροιας με τις περισσότερες δυνάμεις αστυνομίας, που υπήρχαν στη περιοχή, πίσω μας. Προφανώς δε διανοηθήκαμε στιγμή να χρησιμοποιήσουμε τον συγκεκριμένο όμηρο ως ανθρώπινη ασπίδα(δεν θα είχαμε π.χ. πρόβλημα αν είχαμε τον διευθυντή μίας τράπεζας), άλλωστε η αστυνομία δε γνώριζε την ύπαρξή του. Εν τέλει, λειτούργησε ως ανθρώπινη ασπίδα για τους μπάτσους εν αγνοία τους, καθώς αποτέλεσε την αιτία που δε χρησιμοποιήσαμε τα όπλα μας για να απεμπλακούμε. Γιατί η συνείδησή μας και ο αξιακός μας κώδικας δε μας επιτρέπουν να ρισκάρουμε τη ζωή ενός τυχαίου ανθρώπου που βρέθηκε μαζί μας παρά τη θέλησή του.
   Στο σημείο αυτό θέλουμε να καταστήσουμε σαφές, ότι τα όπλα δεν τα είχαμε για εκφοβισμό, αλλά ως εργαλείο σε περίπτωση συμπλοκής μας με μπάτσους. Άρα, λοιπόν, ο λόγος που τελικά δεν πράξαμε όπως αναλογούσε, ώστε να διαφύγουμε, ήταν μία συνθήκη στην οποία βρεθήκαμε από λανθασμένο χειρισμό.
   Η μόνη εκδοχή διαφυγής πλέον ήταν η ταχύτητα και η προσπάθειά μας να κερδίσουμε απόσταση με το όχημα μας από τους μπάτσους που μας καταδίωκαν. Βέβαια η, πόλη της Βέροιας δεν προσφέρεται για κάτι τέτοιο και έτσι σύντομα εγκλωβιστήκαμε σε ένα στενό με αποτέλεσμα τη σύλληψή μας. Κατά τη διάρκεια της σύλληψής μας, το μόνο που δηλώσαμε από την αρχή ήταν ότι ο άνθρωπος που είχαμε μαζί μας δεν είχε καμία σχέση με τη ληστεία και εμάς. Παρ’ όλα αυτά οι μπάτσοι συνέχιζαν να τον χτυπάνε και αυτόν, τουλάχιστον για όσο είχαμε οπτική επαφή μαζί του.
   Η παραπάνω αφήγηση δεν γίνεται στα πλαίσια της επίδειξης και της αυτοπροβολής, αλλά για να αντιστρέψουμε την παρακαταθήκη μίας άνευ μάχης σύλληψης που οι συνθήκες μας οδήγησαν.

*  *  *  *  *

   Η αφήγηση τελειώνει στα κεντρικά της αστυνομίας στη Βέροια, όπου ακολουθησε πολύωρος βασανισμός τριών από εμάς από τα γουρούνια της αστυνομίας. Οι τακτικές γνωστές και αναμενόμενες: κουκούλα, δέσιμο με χειροπέδες πισθάγκωνα και ξύλο.
   Θεωρούμε αυτονόητο πως ανάμεσα σε εμάς και το σύστημα υπάρχει μία σαφής διαχωριστική γραμμή που αποτυπώνει τον πόλεμο μεταξύ δύο κόσμων. Τον κόσμο της κυριαρχίας, της καταπίεσης και της υποδούλωσης και τον κόσμο της ελευθερίας που δημιουργούμε και κρατάμε ζωντανό μέσα από την αδιάκοπη πάλη με την εξουσία.
   Σε αυτόν τον πόλεμο τα γουρούνια της αστυνομίας αποτελούν μόνιμο στόχο των αναρχικών ανταρτών ως εμπροσθοφυλακή και κατασταλτικός βραχίωνας των μηχανισμών της κυριαρχίας. Για αυτό θεωρούσαμε τη στάση των μπάτσων απέναντί μας αυτονόητη. Αν το κράτος δε μας πολεμούσε, τότε θα είχαμε ένα καλό λόγο να ανησυχήσουμε. Τα βασανιστήρια ως μέθοδος ήταν, είναι και θα είναι ένα όπλο στη φαρέτρα της εκάστοτε εξουσίας. Εμείς, φυσικά, σαν αναρχικοί, αρνούμαστε να χρησιμοποιήσουμε μεθόδους βασανισμού απέναντι στους εχθρούς μας και προτάσσουμε την αξιοπρεπή πρακτική των πολιτικών «εκτελέσεων», καθώς δε θέλουμε να αναπαράγουμε τη σαπίλα του κόσμου τους αλλά να την εξοντώσουμε.
   Η άποψη που θέλει τους αγωνιστές βορά στα νύχια των κατασταλτικών μηχανισμών εσωτερικεύει την αντίληψη της ήττας στους κόλπους των ανατρεπτικών κύκλων. Είναι η αποδοχή μίας αντίληψης περιορισμού του πολέμου εναντίων των εχθρών της ελευθερίας, στα πλαίσια αποδοχής της αστικής κοινωνικής ηθικής και νομιμότητας. Και για να μην παραξηγούμαστε, η παραπάνω νύξη αφορά σε ανακοινώσεις τύπου ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ή Α.Κ., που συμβάλουν περισσότερο στο ρεφορμισμό παρά στη ριζοσπαστικοποίηση. Περιττό να αναφερθούμε σε δημοσιογράφους, το ΣΥΡΙΖΑ και λοιπά κομμάτια του συστήματος που με «φιλικές» ανακοινώσεις προς εμάς επιχειρούν να επαναπροσεγγίσουν όσες συνειδήσεις ξεκινούν να αποκλίνουν από τις νόρμες, εξυπηρετώντας έτσι τη σταθεροποίηση του καθεστώτος.
   Τώρα, όσον αφορά στην αντιμετώπιση των πρακτικών βασανισμού, για εμάς η απάντηση βρίσκεται στην πολυμορφία. Η ανάδειξη συγκεκριμένων γεγονότων μέσα από δράσεις αντιπληροφόρησης όπως προκυρήξεις, αφίσες, συγκεντρώσεις, πορείες κ.τ.λ. είναι σίγουρα αναγκαία, ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να οδηγούνται σε μία διαπίστωση. Μία διαπίστωση που δε χωράει «μεμονωμένα περιστατικά» ή «εκδικητικές συμπεριφορές» αλλά οδηγεί στην αντίληψη ότι η φυσική βία ήταν πάντοτε μέσο καταστολής και ελέγχου από την εξουσία. Αποτελεί το κομμάτι του πολέμου μεταξύ κυριαρχίας και εξέγερσης.
   Όσο βέβαια εξαπλώνεται το μήνυμα αυτό, άλλο τόσο πρέπει να εξαπλώνεται και ένα μήνυμα τρόμου προς τους εκ φύσεως βασανιστές, τους μπάτσους. Για να μη χτυπάνε οι μπάτσοι δεν έχουν νόημα οι ενδοσυστημικές καταγγελίες και οι δικονομικές διαδικασίες, που συνεπάγονται εκπτώσεις και άτυπη αποδοχή της δικαστικής ή δημοσιογραφικής εξουσίας. Χρειάζεται αντίσταση× και η αντίσταση πρέπει να έχει και βίαιες μορφές. Γιατί μία επίθεση στους μπάτσους, όχι μόνο της Βέροιας, είτε με πέτρες, είτε με μολότωφ, είτε με όπλα, τους οδηγεί αδιαμφησβήτητα στο να επανεξετάσουν τις επιλογές τους, μετρώντας τις πληγές τους πριν ξανασηκώσουν χέρι. Γιατί όπως πολύ σωστά έχει ειπωθεί, οι εχθροί έχουν όνομα και διεύθυνση.

*  *  *  *  *
   Δε θα αναφερθούμε αναλυτικά στο ρόλο των τραπεζών, ούτως ή άλλως στην εποχή που ζούμε είναι γνωστός στον καθένα. Η ύπαρξή τους είναι μία διαρκής ληστεία. Για εμάς, ως αναρχικούς, αποτελούν στόχο για κάθε μορφή επίθεσης: εμπρηστική, βομβιστική, ληστρική. Βέβαια, πολύς λόγος έγινε για την υπόθεσή μας και σίγουρα υπάρχει ανάγκη να αναστρέψουμε το κλίμα. Να χτυπήσουμε τη διαρκή επιχείρηση απονοηματοδότησης της επιλογής μας και να αναδείξουμε τη σαπίλα της κοινωνιολογικής προσέγγισης και του ψευτοανθρωπιστικού υπόβαθρου, που λόγω ηλικίας θέλησαν να προσδώσουν.
   "Παιδιά της διπλανής πόρτας και χτυπάνε τράπεζα. Γιατί;"
   Γιατί η ληστεία είναι μία συνειδητά πολιτική πράξη. Δεν αποτελεί το επόμενο στάδιο μίας ανήσυχης εφηβικής περιόδου, φιλοδοξίες για προσωπικό πλουτισμό, ούτε φυσικά είναι αποτέλεσμα της δήθεν τεμπελιάς μας. Περιέχει όμως την επιθυμία να μη δεσμεύσουμε τις ζωές μας στη στυγνή εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Την άρνησή μας να γίνουμε γρανάζια οικονομικών συμφερόντων. Την αντίστασή μας στην επέλαση της ψυχικής κα αξιακής χρεοκωπίας του κόσμου τους.
   Είναι σαφές για εμάς ότι δεν αρνούμαστε τη δημιουργικότητα μέσα στις κοινότητές μας. Άλλωστε, η οργάνωση μίας ληστεία απαιτεί καί πνευματική καί υλική εργασία. Αρνούμαστε όμως να υποδουλώσουμε τη δημιουργικότητά μας στον κόσμο της παραγωγής και αναπαραγωγής της εργασίας. Βέβαια, για εμάς λίγη ουσία θα είχε η άρνηση της μισθωτής σκλαβιάς αν δεν εργαζόμασταν παράλληλα και για την καταστροφή της. Είμαστε αμετανόητοι αναρχικοί και δεν επιζητάμε συμπάθεια, συμπόνια ή κατανόηση επειδή πράξαμε «λάθος» σε ένα «λάθος» κόσμο. Επιδιώκουμε τη διάδοση των προταγμάτων μας και των πρακτικών μας και θα το παλέψουμε μέχρι την τελευταία μας λέξη, μέχρι την τελευταία μας σφαίρα.

*  *  *  *  *
   Κάθε μας επιθετική πράξη, είναι και μία στιγμή του συνολικού επαναστατικού πολέμου που διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα. Τα χρήματα από αυτή τη ληστεία δεν είχαν προορισμό τον επίπλαστο καταναλωτικό παράδεισο. Είναι απλά το εργαλείο για να κινηθεί κάθε μορφή αγώνα. Από την εκτύπωση προκυρήξεων μέχρι την αγορά όπλων και πυρομαχικών, για τη χρηματοδότηση των παράνομων υποδομών άμυνας και επίθεσης. Από την ενοικίαση των παράνομων σπιτιών μας μέχρι την προμήθεια εκρηκτικών για να τινάξουμε στον αέρα την κοινωνική ειρήνη.
   Ο σκοπός είναι η διάχυση της άμεσης δράσης ενάντια στη γενικευμένη συνθήκη της αιχμαλωσίας που βιώνουμε. Είτε αντάρτικα, είτε ανοιχτά και κατά μέτωπο, με όποιο τρόπο ο καθένας εκτιμά ότι είναι πιο γόνιμο και αποτελεσματικό, με όποιο τρόπο διατίθεται και γουστάρει κάθε άτομο και κάθε συλλογικότητα που συμβάλει στον αγώνα. Πάντα στόχος κάθε μας κίνησης, κάθε αντάρτικης επίθεσης είναι η εξάπλωση της επαναστατικής συνείδησης. Για να σταθούμε συνειδητά απέναντι στον κόσμο της καθολικής υποδούλωσης, απέναντι σε έναν διαρκώς εξελισσόμενο εχθρό που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, η μάχη για την ελευθερία και η προσπάθεια να προσδώσουμε μαχητικά χαρακτηριστικά σε κάθε πτυχή του αναρχικού αγώνα είναι γόνιμη και αναγκαία.
   Γιατί η αναρχία δεν μπορεί ποτέ να γίνει ευχάριστη ιδέα μέσα στον καθολικό κόσμο της υποταγής, παρά βρίσκεται σε αδιάκοπη σύγκρουση μαζί του.Δεν μπορεί να περιοριστεί ούτε σε ακίνδυνες και δημοκρατικά αποδεκτές εκδηλώσεις, ούτε σε φετιχισμούς των μέσων, αλλά συνιστά μία αδιαίρετη ολότητα κάθε μορφής αγώνα. Το κάθε άτομο ή ομάδα, ανάλογα με τις επιθυμίες, τις διαθέσεις και το σκεπτικό του,  συμβαλει με όποιον τρόπο γίνεται στη συνέχιση του αγώνα.Αναρχία είναι ο τρόπος μας να οργανωνόμαστε, να ζούμε και να παλέυουμε. Είναι η οργάνωση χωρίς περιορισμούς, είναι η αδιάκοπη πάλη. Είναι η ακραία συντροφικότητα που βιώνουμε στις εξεγερμένες κοινότητες απέναντι στο σάπιο κοινωνικό οικοδόμημα.
   Κλείνοντας θα θέλαμε να χαιρετίσουμε όλους τους συντρόφους που δραστηριοποιήθηκαν. Κολλώντας αφίσες, φωνάζοντας συνθήματα, οργανώνοντας συγκεντρώσεις, βγάζοντας κείμενα αλληλεγγύης (μέσα και έξω από τη φυλακή). Σε αυτούς που αυτή τη στιγμή ετοιμάζουν τις επιθέσεις τους.

Υ.Γ.1 Θέλουμε ακόμα να στείλουμε την αλληλεγγύη μας στον απεργό πείνας Σπύρο Δραβίλα ο οποίος δίνει μία επίπονη και σκληρή μάχη για μία ανάσα ελευθερίας. Καλή δύναμη.
Υ.Γ.2 Πριν λίγο καιρό σκοτώθηκε σε μία τυχαία συμπλοκή ο σύντροφος Riyano στην Ινδονησία. Ο Ryo ήταν αναρχικός που μέσα από τη δράση του προωθούσε τη διεθνή αλληλεγγύη. Τώρα ακόμα και αν λείπει από τις εχθροπραξίες που προκαλούμε ενάντια στο υπάρχον, είμαστε σίγουροι ότι κοιτάμε πάντα προς το ίδιο αστέρι, το αστέρι της αναρχικής διαρκούς εξέγερσης. Τιμή στο σύντροφο RIYANO.

                                                                        Oι αναρχικοί:
                                                                        Νίκος Ρωμανός
                                                                        Δημήτρης Πολίτης
                                                                        Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος
                                                                        Γιάννης Μιχαηλίδης

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΣΠΥΡΟ ΔΡΑΒΙΛΑ

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον Σ. Δραβίλα και απαιτούμε τη χορήγηση της άδειας που δικαιούται.
ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΔΙΑ ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

`        Κάθε φυλακισμένος οφείλει να διεκδικήσει κάθε φορά την ατομική του-της αξιοπρέπεια απέναντι στο σωφρονιστικό σύστημα. Σε αυτό το σύστημα, στο οποίο όσο εύκολα μπορεί να βρεθεί αιχμάλωτος του κάποιος-α, τόσο δύσκολα μπορεί να αποδεσμευτεί από αυτό.
          Η φυλακή υφαίνει τον ιστό της σιωπηλά και με δεξιοτεχνία, ώστε αν το κρίνει αυτή, να παρατείνει ποινές με πειθαρχικά, με συνεργασία με δικαστικές αρχές ,εμφανίζοντας υποθέσεις ή ακόμα και εντελώς αδικαιολόγητα, κρατώντας δέσμιους αυτούς που δεν την προσκύνησαν. Γιατί τα κεκτημένα τόσο εύκολα και αυθαίρετα παραλείπονται και έντεχνα διαστρεβλώνονται.
          Στην περίπτωση του Σπύρου Δραβίλα, κρατούμενου στη φυλακή Δομοκού, η άδεια του για ακόμη μία φορά κόπηκε υπό την κρίση του συμβουλίου της φυλακής. Ενώ έχει εκτίσει την απαιτούμενη ποινή φυλάκισης, ώστε να δικαιούται άδεια, την πρώτη φορά το συμβούλιο φυλακής αποφασίζει χωρίς καμία δικαιολογία ότι δεν θα του τη δώσει. Ο ίδιος αρνείται να συμμορφωθεί, βάζει ενέχυρο το ίδιο του το σώμα ξεκινώντας απεργία πείνας. Η φυλακή προσωρινά υποχωρεί και παραχωρεί άδεια στο Σπύρο. Όμως πολύ γρήγορα ανασυντάσσεται και δείχνει την εκδικητική του φύση. Αυτή τη φορά με πρόσχημα μία υπόθεση που ξεθάφτηκε από το 2007, για την οποία δεν κρίθηκε καν προφυλακιστέος, είναι η πρόφαση για να του κρατήσουν την πόρτα της φυλακής κλειστή.
          Από τη Δευτέρα 4/2/2013 ο Σ. Δραβίλας ξεκίνησε απεργία πείνας ξανά, όντας αρκετά επιβαρυμένος από την πρώτη.
          Ο ατομικός αγώνας κάθε αξιοπρεπή κρατούμενου-ης είναι αγώνας που αφορά όλους-ες που βρίσκονται στη φυλακή    .
          Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον Σ. Δραβίλα και απαιτούμε τη χορήγηση της άδειας που δικαιούται.

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού
Υπογραφές κρατουμένων: Υπογράφηκε από 94 κρατούμενες

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

κείμενο για τις καταλήψεις - κάλεσμα στην πορεία 9/2


Διανύουμε μια περίοδο που το κεφάλαιο μέσα από το όχημα της κρίσης αναδιαρθρώνεται και εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου επίθεση σ’ όλη την κοινωνία. Τα μεγαλοαφεντικά των τραπεζών και των πολυεθνικών, διαμέσου του κοινοβουλίου και με την πλήρη κάλυψη του νομικού πλαισίου, μας έχουν «ταράξει στη νομιμότητα» και μέχρι στιγμής έχουν κάνει επέλαση στα εργασιακά. Το κράτος, αποσκοπώντας πλέον και στη φυσική μας εξόντωση, ισοπεδώνει κάθε τελευταίο ίχνος κοινωνικών παροχών όπως αυτές της υγείας και της παιδείας. Κρίνοντας από τη γενικότερη ανασυγκρότηση των δυνάμεών του, την ανασύνταξη του πολιτικού του προσωπικού αλλά και τη διεύρυνση του νομικού του οπλοστασίου, ένα είναι σίγουρο: η καταστολή της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο δεν πρόκειται να σταματήσει εδώ. Τα «καλύτερα» έρχονται.
Για το κράτος, όμως, υπάρχει ο διαρκής κίνδυνος να χάσει τη συναίνεση από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, απαραίτητη συνθήκη για να ανανεώσει την επίθεσή του. Παράλληλα, φοβάται ενδεχόμενες γενικευμένες αντιδράσεις από την πλευρά των εκμεταλλευόμενων. Επιλέγει, λοιπόν, αυτή τη συγκυρία, για να «ξεκαθαρίσει» εκ των προτέρων με τον εσωτερικό του εχθρό, τον ευρύτερο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο, ο οποίος, ως αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου κοινωνικού και ταξικού κινήματος, διατηρεί πάντα την ικανότητα να λειτουργεί ως ένα ακόμα «φιτίλι» για εξεγερσιακές καταστάσεις και επαναστατικές διαδικασίες.
Παράλληλοι στόχοι για το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου είναι τόσο ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από «βαριά» θέματα της επικαιρότητας, με πρώτο το φορολογικό, όσο και η συσπείρωση μιας μερίδας συντηρητικών ψηφοφόρων γύρω από την τωρινή κυβέρνηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, πάγια και αναπόσπαστη τακτική των αφεντικών παραμένει η διάχυση του φόβου και η καλλιέργεια ενός κλίματος τρομοϋστερίας και πανικού στην κοινωνία διαμέσου των ΜΜΕ∙ τακτική που έχουμε παρακολουθήσει να χρησιμοποιείται στο πρόσφατο παρελθόν με θέματα όπως το μεταναστευτικό, η εγκληματικότητα, η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, η επιχείρηση «Ξένιος Δίας».
Καθώς τα ιδεολογήματα της «ανάπτυξης» και της «ευμάρειας» καταρρέουν μπροστά στα μάτια μιας απογοητευμένης και οργισμένης κοινωνίας, το μόνο ιδεολόγημα που μπορεί πλέον να «πλασάρει» το κράτος, για να συνεχίζει να επιβεβαιώνει το ρόλο του, είναι η «ασφάλεια».
Το ξεκίνημα έγινε στις 20 Δεκέμβρη 2012 το πρωί, όταν οι μπάτσοι εισέβαλαν στην κατάληψη της Villa Amalias επί της Αχαρνών και συνέλαβαν 8 συντρόφους. Το όργιο της καταστολής συνεχίστηκε στις 28 Δεκέμβρη με την «κινηματογραφικού» τύπου εισβολή των ΜΑΤ στη σχολή της ΑΣΟΕΕ, όπου συνελήφθησαν 16 μετανάστες, παραβιάστηκαν όλα τα φοιτητικά στέκια της σχολής, ανάμεσά τους και το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της ΑΣΟΕΕ, και αρπάχτηκε εξοπλισμός του ραδιοφωνικού σταθμού 98 FM. Και στις δύο περιπτώσεις τα προσχήματα του κράτους ήταν πασιφανώς γελοία, με τα ΜΜΕ να προσπαθούν επιμελώς να κατασυκοφαντήσουν και να απονοηματοδοτήσουν τις καταλήψεις και τους αυτοοργανωμένους χώρους και να τους αφαιρέσουν το πολιτικό τους περιεχόμενο.
Η απάντηση συντρόφων και αλληλέγγυων ήταν άμεση. Το ίδιο βράδυ της εισβολής στη Villa Amalias πραγματοποιήθηκε αυθόρμητη πορεία 1.500 συντρόφων και αλληλέγγυων. Σε όλη την Ελλάδα, τις μέρες που ακολούθησαν, πραγματοποιούνταν καθημερινά μαζικές και δυναμικές δράσεις αλληλεγγύης και αντιπληροφόρησης στους εμπορικούς δρόμους των μητροπόλεων αλλά και στις γειτονιές.
Στις 9 Γενάρη, ομάδα συντρόφων, αιφνιδιάζοντας ΜΑΤ και ΕΚΑΜ, προχώρησαν σε ανακατάληψη της Villa Amalias, ενώ την ίδια στιγμή άλλοι σύντροφοι κατέλαβαν τα γραφεία της ΔΗΜΑΡ. Η Villa Amalias και τα γραφεία της ΔΗΜΑΡ τελικά εκκενώθηκαν εκ νέου από τους μπάτσους, οι οποίοι συνέλαβαν 92 συντρόφους και συντρόφισσες. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας η αστυνομία εισέβαλε και στην κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά, συλλαμβάνοντας άλλους 7 συντρόφους και συντρόφισσες. Στις 15 Γενάρη η ΓΑΔΑ επιχείρησε να γυρίσει ένα νέο γουέστερν με την επίθεση στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37. Μετά την προσαγωγή 14 συντρόφων και συντροφισσών, και αφού η διοίκηση του πανεπιστημίου φοβήθηκε ν’ αναλάβει το πολιτικό κόστος μιας τέτοιας κίνησης, τα ΜΑΤ, τέσσερις ώρες μετά την εισβολή τους, αποχώρησαν άπραγα από τη Λέλας Καραγιάννη, η οποία ανακαταλήφθηκε την ίδια στιγμή από κοντινή ομάδα συγκεντρωμένων συντρόφων και αλληλέγγυων.
Το κράτος φαίνεται να έχει την εντύπωση ότι η υλική επίθεση στις καταλήψεις και τις υποδομές του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου είναι ικανή για να τον εξοντώσει πολιτικά και να τον απομονώσει κοινωνικά. Προφανώς δεν αντιλαμβάνεται το ρόλο και τη λειτουργία των καταλήψεων, ενώ ταυτόχρονα υποτιμά την αλληλεγγύη και τη μαχητικότητα των αναρχικών. Προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι οι ιδέες δεν καίγονται οι ιδέες καίνε.
Οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι χώροι δεν είναι απλά τα ντουβάρια τους• είναι ανοικτοί κοινωνικοί χώροι που φιλοξενούν συνελεύσεις γειτονιάς, σωματείων και άλλων αυτοοργανωμένων εγχειρήματων. Λειτουργούν ως υποδομές αναρχικών και αντιεξουσιαστικών πολιτικών ομάδων, συλλογικοτήτων και συνελεύσεων. Φιλοξενούν εκδηλώσεις, συζητήσεις, προβολές, παρουσιάσεις βιβλίων, σεμινάρια, μαθήματα αυτομόρφωσης, γυμναστήρια, συλλογικές κουζίνες, βιβλιοθήκες, καφενεία. Στεγάζουν ποικίλα πολιτιστικά δρώμενα, όπως θεατρικές παραστάσεις, μαθήματα χορού και συναυλίες, μακριά από λογικές εμπορευματοποίησης της τέχνης και «αυθεντιών» επί του πολιτισμού. Αποτελούν στέγη και χώρο καθημερινής ζωής για πολλούς ανθρώπους. Είναι το μοναδικό ανάχωμα στο κέντρο της Αθήνας για τα κάθε λογής φασιστικά σκουπίδια που βγάζουν μαχαίρια και δολοφονούν. Ως χώροι αυτοοργάνωσης και επανοικειοποίησης του κλεμμένου χωροχρόνου μας, είναι μαχητικές εστίες αντίστασης των εκμεταλλευόμενων. Είναι, με άλλα λόγια, αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού και ταξικού κινήματος.
Οι μαζικές, δυναμικές και καθημερινές κινητοποιήσεις των αλληλέγγυων σε όλη τη χώρα αλλά και σε πολλές πόλεις του εξωτερικού, όλο αυτό το διάστημα, επιβεβαιώνουν και με το παραπάνω το βαθύ ρίζωμα των καταλήψεων και των αυτοοργανωμένων χώρων στην κοινωνία. Από την αυθόρμητη πορεία το βράδυ στις 20 Δεκέμβρη, την αιφνιδιαστική συγκέντρωση πάνω από 200 αλληλέγγυων έξω από το Υπουργείο Οικονομικών όπου είχε προγραμματισμένη συνέντευξη τύπου ο Σαμαράς στις 9 Γενάρη, τη μεγαλειώδη πορεία στις 12 Γενάρη, όπου συμμετείχαν τουλάχιστον 10.000 αλληλέγγυοι, τη συνεχή παρουσία αλληλέγγυων για τη στήριξη των συλληφθέντων στα δικαστήρια, αλλά και από τις καθημερινές παρεμβάσεις αντιπληροφόρησης των συντρόφων σε όλες τις γειτονιές, φάνηκε τόσο η παντελής αποτυχία του κράτους να τρομοκρατήσει τους αγωνιστές, όσο και ότι οι καταλήψεις δεν είναι υπόθεση μόνο λίγων αναρχικών, αλλά ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας.
Είναι φανερό σε όλους ότι το κράτος δεν το ενδιαφέρει πλέον (γιατί ήταν πάντα θέμα τακτικής επιλογής του) το «υψηλό βιοτικό επίπεδο» και η «καλοπέραση» της κοινωνίας. Προχωρά, ανάμεσα σε πολλά άλλα, σε κλεισίματα σχολείων, σε εγκληματικές συγχωνεύσεις νοσοκομείων και στο ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και των φυσικών πόρων. Με αυτά τα δεδομένα, τα επιχειρήματα της «αποτελεσματικής» διαχείρισης των κατειλημμένων κτηρίων, αλλά και ευρύτερα, των ζωών μας, από το κράτος και τους «ειδικούς» επί των οικονομικών και της πολιτικής φαντάζουν πιο κούφια από ποτέ. Το μόνο που πετυχαίνουν τελικά είναι να επιβεβαιώνουν την επιλογή των καταληψιών να αυτοοργανώσουν τις ζωές τους.
Εξίσου κούφια είναι και η επίκληση των καπιταλιστών στο σεβασμό «των νόμων του κράτους», νόμοι που σχεδόν σε καθημερινή βάση αναβαθμίζονται, για να καταστείλουν όχι μόνο τους μετανάστες ή τους αναρχικούς, αλλά το σύνολο της κοινωνίας. Το σαθρό ιδεολόγημα της «αστικής νομιμότητας» χρησιμοποιείται συστηματικά από τα ΜΜΕ στην απόπειρά τους να κατασυκοφαντήσουν πολιτικοποιημένους αγωνιστές. Με τον κάθε εκμεταλλευόμενο να μπορεί πλέον να διαπιστώσει, μέσα από τα βιώματά του στο σήμερα, ποια πλευρά υπηρετούν οι μπάτσοι, οι δικαστικοί, οι εισαγγελείς και οι μεγαλοδημοσιογράφοι στην ταξική πάλη, υπενθυμίζουμε στους κρατιστές ότι ποτέ δεν ενδιέφερε τους αναρχικούς αν θα χαρακτηριστούν παράνομοι για την πολιτική τους δράση από τους λακέδες των καπιταλιστών, και πως γνώμονα για τις επιλογές τους είχαν ανέκαθεν την αναρχική, επαναστατική ηθική.
Η επίθεση στις υποδομές του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου, προοιωνίζει την επερχόμενη και τελειωτική επίθεση στην κοινωνία. Ήταν δεδομένο ότι μετά την καταστολή των μεταναστών, θα ακολουθούσαν οι αναρχικοί, και ύστερα το σύνολο των εκμεταλλευόμενων. Ήδη, φαίνεται ότι σειρά μετά τις καταλήψεις έχουν τα πιο μαχητικά σωματεία. Προς το παρόν, η άγρια καταστολή των εργαζομένων στις συγκοινωνίες και της δίκαιης αλλά «παράνομης» απεργίας διαρκείας που κήρυξαν τα σωματεία τους, με τη συκοφάντηση του αγώνα τους, τη βίαιη επίταξή τους και τις εκφοβιστικές απολύσεις, επιβεβαιώνουν τη στρατηγική του κράτους για το επόμενο διάστημα. Μετά από τις εισβολές στις καταλήψεις και τις συλλήψεις αγωνιστών για την πολιτική τους δράση, είναι θέμα χρόνου να ακολουθήσουν εισβολές σε σπίτια ιδιωτών και συλλήψεις για χρέη σε τράπεζες, εφορίες και ΔΕΗ.
Η αλληλεγγύη και η έμπρακτη στήριξη των καταλήψεων και των συλληφθέντων συντρόφων δεν είναι ένα ευκαιριακό ζήτημα, είναι υπόθεση όλης της κοινωνίας και ένα γερό ανάχωμα στην ολομέτωπη επίθεση του κράτους. Παράλληλα, οι ίδιες οι καταλήψεις αποτελούν ένα πολύ σημαντικό μέσο αγώνα στα χέρια, όχι μόνο των αναρχικών, αλλά του συνόλου των εκμεταλλευόμενων. Πέρα από την τωρινή χρονική συγκυρία, οι καταλήψεις διαχρονικά, ως η έμπρακτη αυτοοργάνωση πτυχών των ζωών μας, με αδιαβεσολάβητες και οριζόντιες δομές, είναι μια εικόνα από το μέλλον. Η γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση, με την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, καθώς και η οργάνωση της κοινωνίας πάνω στη βάση της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης, είναι η μοναδική επαναστατική προοπτική για τους εκμεταλλευόμενους.

…ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΜΕΤΡΟ ΔΑΦΝΗΣ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 11πμ
ναμούς
Αναρχική Συλλογικότητα από
Ελληνικό, Άνω Γλυφάδα, Αργυρούπολη
http://namous.squat.gr/

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Σχετικά με τους 4 του Βελβενδού, από Δαίμονα του Τυπογραφείου


Με αίσθημα τιμής αντίκρισα μεταξύ των ευρημάτων του σπιτιού της οδού Ελ Αλαμέιν που αποδίδεται στους τέσσερις συντρόφους που συνελήφθησαν μετά τη ληστεία στο Βελβενδό, και το βιβλίο «ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ, ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ… η ιστορία της Action Directe».

Πρόκειται για ένα βιβλίο που έχω εκδώσει και διακινήσει μέσω των εκδόσεων ΔΑΙΜΩΝ ΤΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ. Όντας βέβαιος ότι θα
έχει τα δακτυλικά μου αποτυπώματα, θα ήθελα απλώς να καγχάσω στη μούρη εκείνων που πάνω σε τέτοιες συνθήκες συνηθίζουν να στήνουν δικογραφίες και «διαρροές».

Ας στείλω στους τέσσερις συντρόφους μια παράγραφο απ’ αυτό το βιβλίο:

«Η φιλία και η τρυφερότητα αυτών που αγωνίζονται αγκαλιασμένοι, ξεχύνονταν από τα γέλια μας και τις ακατάπαυστες συζητήσεις μας μέχρι το πρωί. Ήμασταν βέβαια γεμάτοι από το απόλυτο, από τη μεθυστική ελευθερία των απείθαρχων, αλλά και από τη σκληρή βεβαιότητα ότι κρατάμε, με οποιοδήποτε κόστος , ένα από τα τελευταία οδοφράγματα. Και γελούσαμε. Και γελούσαμε πάντοτε λαδώνοντας τα όπλα μας…»
Για τους τέσσερις συντρόφους λοιπόν, τον σεβασμό και την αλληλεγγύη μου.

Για τους Δένδιες και τους Κεδίκογλου, την περιφρόνηση και το μίσος μου.

Για τους μπάτσους της Κοζάνης, την υπόσχεση πως όταν «Η μέρα μας θα έρθει», εμείς δεν θα τους βασανίσουμε καθόλου.

Κώστας Καλαρέμας   / εκδόσεις ΔΑΙΜΩΝ ΤΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ